Ελληνικά English

ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΔΙΑΜΑΝΤΑΣ

Διεύθυνση: ΘΗΒΩΝ 137 & ΠΕΛΑΣΓΙΑΣ Τ.Κ.: 12136
Περιοχή: Περιστέρι Κατηγορία: ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΙ – ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΙ
Τηλέφωνο: 2105711957 Fax: 2105718463
Κινητό: 6945894789 E-mail: diamantas.neurology@gmail.com
Υπεύθυνος: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΔΙΑΜΑΝΤΑΣ Τηλέφωνο υπεύθυνου: -
Ιστοσελίδα: http://www.diamantas.neurology.4ty.gr, http://www.diamantasneurology.gr
Ιατρός Νευρολόγος Μέλος Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας Μέλος Ελληνικής Νευρολογικής Εταιρίας Μέλος Ελληνική Εταιρίας Κεφαλαλγίας Εργαστηριο Νευρο-Φυσιολογιας Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - Ηλεκτρομυογράφημα - Biofeedback Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ - ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ - ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η νόσος του Πάρκινσον είναι μια συχνή (1 στους 50 άνω των 60 ετών παρουσιάζει συμπτώματα της νόσου), αργά προοδευτική, νευρολογική πάθηση που οφείλεται στην καταστροφή συγκεκριμένων νευρικών κυττάρ...
Επισκέπτες: 6544

ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΔΙΑΜΑΝΤΑΣ

ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΔΙΑΜΑΝΤΑΣ

Ιατρός Νευρολόγος Μέλος Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας Μέλος Ελληνικής Νευρολογικής Εταιρίας Μέλος Ελληνική Εταιρίας Κεφαλαλγίας Εργαστηριο Νευρο-Φυσιολογιας Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα - Ηλεκτρομυογράφημα - Biofeedback Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ - ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ - ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η νόσος του Πάρκινσον είναι μια συχνή (1 στους 50 άνω των 60 ετών παρουσιάζει συμπτώματα της νόσου), αργά προοδευτική, νευρολογική πάθηση που οφείλεται στην καταστροφή συγκεκριμένων νευρικών κυττάρων, τα οποία παράγουν μια χημική ουσία την ντοπαμίνη. Η χημική αυτή ουσία είναι απαραίτητη σε άλλα κύτταρα του εγκεφάλου τα οποία ρυθμίζουν την ακούσια κίνηση του σώματος. Η έλλειψη της ντοπαμίνης οδηγεί σε διαταραχή της ομαλής λειτουργίας της κίνησης, με συνέπειες στην ισορροπία, την έκφραση κλπ. Η αιτία της καταστροφής των κυττάρων που παράγουν την ντοπαμίνη είναι άγνωστη. Έχουν ενοχοποιηθεί γενετικοί παράγοντες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για το 15% περίπου των περιπτώσεων νόσου Πάρκινσον, ειδικά για εκείνες με έναρξη σε νεαρά σχετικά ηλικία. Έχουν επίσης ενοχοποιηθεί περιβαλλοντικοί παράγοντες, τοξίνες δηλαδή και φάρμακα, χωρίς όμως σαφείς αποδείξεις πλην ελαχίστων περιπτώσεων, ενώ και προϊόντα του μεταβολισμού του σώματος ίσως να δρουν τοξικά, κάτι που καλείται οξειδωτικό στρες. Τελικά φαίνεται πως πρόκειται για την επίδραση διαφόρων παραγόντων, εξωγενών και ενδογενών σε άτομα με κάποια γενετική προδιάθεση. ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Τα κύρια συμπτώματα της νόσου, πάνω στα οποία βασίζεται και η διάγνωση, είναι τα εξής: ΤΡΟΜΟΣ των άκρων. Αρχικά μονόπλευρα, καθώς προχωρά η νόσος και στις δύο πλευρές του σώματος εμφανίζεται τρόμος που είναι πιο έντονος όταν τα άκρα δεν κινούνται και κατά την διάρκεια ψυχικής έντασης, ενώ υποχωρεί κατά την κίνηση. ΒΡΑΔΥΚΙΝΗΣΙΑ. Επιβραδύνονται η έναρξη της κίνησης, η ροή και ο ρυθμός της και τελικά η ολοκλήρωση της. ΔΥΣΚΑΜΨΙΑ. Πρόκειται για μια παρατεταμένη σύσπαση των μυών, η οποία οδηγεί σε πόνο τους μυς και τις αρθρώσεις. ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ. Οφείλεται στην απώλεια των αντανακλαστικών της στάσης, τα οποία επιτρέπουν την διατήρηση της ισορροπίας κατά την απότομη αλλαγή της θέσης του σώματος. Όλα αυτά τα συμπτώματα, ανάλογα με τη βαρύτητα, οδηγούν τον ασθενή στο να δυσκολεύεται σε πολλές από τις καθημερινές του δραστηριότητες όπως το πλύσιμο, το ντύσιμο, η προετοιμασία και η λήψη του φαγητού. Το βάδισμα γίνεται αργό με μικρά βήματα, η φωνή γίνεται πιο σιγανή και η γραφή μικρότερη. Η έκφραση του προσώπου αλλάζει και αυτή και γίνεται λιγότερο εκφραστική (παγωμένο πρόσωπο), ενώ συχνά εμφανίζονται πόνοι στα άκρα. Ιδιαίτερα επικίνδυνο και κυρίως για τους ηλικιωμένους ανθρώπους είναι οι πτώσεις στο έδαφος. Πλην αυτών συχνή είναι και η συνύπαρξη διαταραχών της μνήμης και της διάθεσης. ΔΙΑΓΝΩΣΗ Η διάγνωση γίνεται με τη βοήθεια της εξέτασης από το νευρολόγο, καθώς και με ειδικά τεστ, ενώ απαραίτητος είναι και ο πλήρης εργαστηριακός έλεγχος προκειμένου να αποκλειστούν νόσοι που μπορεί να μοιάζουν με τη νόσο του Πάρκινσον, αντιμετωπίζονται όμως με διαφορετικό τρόπο. ΘΕΡΑΠΕΙΑ Αν και δεν υπάρχει έως σήμερα θεραπεία που να αντιμετωπίζει αιτιολογικά τη νόσο, εντούτοις υπάρχουν αρκετές θεραπείες που ελέγχουν ή που ανακουφίζουν τα συμπτώματα και βελτιώνουν έτσι την ποιότητα ζωής. Η ανακάλυψη της ντοπαμίνης το 1960, της ουσίας δηλαδή που λείπει από τον εγκέφαλο στη νόσο του Πάρκινσον, προσέφερε τη δυνατότητα να υποκαταστήσουμε το έλλειμμα αυτό. Το πρόβλημα που ανέκυψε είναι ότι με την πρόοδο της νόσου φτάνουμε κάποια στιγμή να μην γνωρίζουμε την ακριβή ποσότητα που πρέπει να υποκαταστήσουμε, με αποτέλεσμα είτε να δίνουμε περισσότερο φάρμακο, κάτι που σημαίνει περισσότερες παρενέργειες, είτε λιγότερο, που σημαίνει κακό έλεγχο των συμπτωμάτων. Αργότερα ανακαλύφθηκαν και άλλες θεραπείες όπως οι λεγόμενοι "αγωνιστές της ντοπαμίνης", ουσίες δηλαδή που δρουν όπως η ντοπαμίνη, χωρίς να έχουν το πρόβλημα της ακριβούς δοσολογίας, με περιορισμένο όμως χρονικό ορίζοντα δράσης, καθώς και ουσίες που δρουν στο μεταβολισμό και που χορηγούμενες μαζί με την ντοπαμίνη αυξάνουν τη δράση της μειώνοντας τις ανεπιθύμητες ενέργειες. Άλλες εναλλακτικές μορφές θεραπείας, όπως η φυσιοθεραπεία και οι βιταμίνες θεωρούνται υποβοηθητικές των φαρμάκων, ενώ για τις πολύ βαριές περιπτώσεις μπορεί να σκεφθεί κανείς και τη χειρουργική επέμβαση. Γενικά πάντως η θεραπεία είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ασθενή και θα πρέπει να εφαρμόζεται από εξειδικευμένο νευρολόγο. Η ΝΟΣΟΣ (ΑΝΟΙΑ) ALZHEIMER - ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ - ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ Η νόσος Αλτσχάϊμερ, ή αλλιώς γεροντική άνοια, είναι μια συχνή στους ηλικιωμένους νευρολογική πάθηση, η οποία οφείλεται στην καταστροφή συγκεκριμένων νευρικών κυττάρων, υπεύθυνων για τη μνήμη, τη μάθηση, τη λογική, συνδυασμένη σκέψη, τον προγραμματισμό των πράξεων, όλων αυτών δηλαδή που αποκαλούμε ανώτερες ή σύνθετες νοητικές λειτουργίες. Υπάρχει σαφής διαφορά από τις αλλαγές που παρατηρούνται στο φυσιολογικό γήρας, όπως τα απλά κενά της μνήμης και η γενικότερη κινητική και ψυχική επιβράδυνση μιας και η νόσος Αλτσχάϊμερ προκαλεί σαφείς δυσκολίες στην επικοινωνία του πάσχοντος με τους γύρω του, με αποτέλεσμα τη διατάραξη της οικογενειακής, εργασιακής και κοινωνικής του ζωής. Η αιτία της καταστροφής των κυττάρων αυτών είναι άγνωστη. Το κύριο πάντως εύρημα της νόσου είναι η έλλειψη ενός νευρο-διαβιβαστή, της ακετυλοχολίνης, μιας χημικής δηλαδή ουσίας του εγκεφάλου απαραίτητης για την επικοινωνία των κυττάρων μεταξύ τους, καθώς και η δημιουργία πλακών που εναποτίθενται στη θέση των κατεστραμμένων κυττάρων. Έχουν ενοχοποιηθεί γενετικοί παράγοντες, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για το 10% περίπου των περιπτώσεων νόσου Αλτσχάϊμερ, ειδικά για εκείνες με έναρξη σε μικρότερη ηλικία. Η επίδραση περιβαλλοντικών και άλλων παραγόντων, πιθανότατα παίζει κάποιο ρόλο για την εμφάνιση της νόσου σε άτομα με γενετική προδιάθεση. ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ Τα κύρια συμπτώματα της νόσου, πάνω στα οποία βασίζεται και η διάγνωση, είναι τα εξής: Απώλεια μνήμης για καθημερινές δραστηριότητες ρουτίνας όπως τηλέφωνα, ονόματα, ραντεβού κλπ., σε πιο προχωρημένα στάδια δε ακόμη και για πρόσωπα. Δυσκολία στις καθημερινές πράξεις ή στην αλληλουχία μιας ενέργειας όπως για παράδειγμα στο μαγείρεμα. Διαταραχή εύρεσης λέξεων κατά τη συζήτηση. Διαταραχή προσανατολισμού στο χώρο ακόμη και σε οικείο περιβάλλον. Πτωχή κριτική ικανότητα όπως για παράδειγμα να επιλέξει κανείς να φορέσει ένα πολύ ζεστό πουλόβερ σε μια ηλιόλουστη ημέρα. Πτωχή αφαιρετική σκέψη όπως για παράδειγμα στη διενέργεια λογαριασμών. Διαταραχή στη διάθεση συνήθως ακραίες μορφές είτε ευερεθιστότητας, είτε μελαγχολίας. Διαταραχή της προσωπικότητας συχνά με εκδήλωση ζήλιας, καχυποψίας, ακόμη και με φανταστικές ή ανύπαρκτες αφορμές. Έλλειψη πρωτοβουλίας, ενδιαφέ-ροντος ακόμη και για προηγούμενα ευχάριστες δραστηριότητες. ΔΙΑΓΝΩΣΗ Η διάγνωση γίνεται με τη βοήθεια της εξέτασης από το νευρολόγο, καθώς και με ειδικά τεστ μνήμης και συμπεριφοράς, καθώς και με τον πλήρη εργαστηριακό έλεγχο, προκειμένου να αποκλειστούν νόσοι που μπορεί να μοιάζουν με την Αλτσχάϊμερ, όπως άλλες μορφές άνοιας (αγγειακή - παρκινσονική κλπ) που αντιμετωπίζονται και με διαφορετικό τρόπο. Η νόσος Αλτσχάϊμερ εμφανίζεται συνήθως μόνη, μπορεί όμως να συνυπάρχει με άλλες νευρολογικές παθήσεις οι οποίες θα πρέπει να αναγνωρισθούν και να αντιμετωπισθούν στο μέτρο του δυνατού. ΘΕΡΑΠΕΙΑ Δεν υπάρχει έως σήμερα θεραπεία που να αντιμετωπίζει αιτιολογικά τη νόσο. Οι υπάρχουσες θεραπείες ελέγχουν ή ανακουφίζουν τα συμπτώματα και βελτιώνουν έτσι την ποιότητα ζωής, για περιορισμένο χρονικό διάστημα, περίπου ένα-δύο χρόνια. Φάρμακα όπως οι λεγόμενοι αναστολείς της χολινεστεράσης, της ουσίας δηλαδή που διασπά την ακετυλοχολίνη, βοηθούν στο να αυξάνεται η διαθέσιμη ποσότητα της ουσίας που λείπει από τον εγκέφαλο στη νόσο του Αλτσχάϊμερ. Έχουμε έτσι τη δυνατότητα να υποκαταστήσουμε έστω και εμμέσως το έλλειμμα αυτό. Άλλες θεραπευτικές παρεμβάσεις περιλαμβάνουν φυσιοθεραπεία, περιπάτους σε οικείο περιβάλλον τήρηση συγκεκριμένης ρουτίνας στις καθημερινές δραστηριότητες, φάρμακα για συνοδά νοσήματα όπως η κατάθλιψη. Σημαντικό είναι να υπάρχει συνεχής φροντίδα από ανθρώπους που να γνωρίζουν πως να αντιμετωπίσουν ένα τέτοιο άρρωστο.